Het is maar een klein kamertje…eigenlijk meer een grote kast, aan het eind van een doolhof aan trappen en gangetjes. Er past net een bed in. Het licht doet het soms wel en soms niet, het raam kan niet open en de douche die ik met medebewoners moet delen wordt als berging gebruikt: er staan drie fietsen in.
Ik moet steeds huilen omdat ik mijn huisje in de kasbah zo mis.
Dat was toch hoop ik geen voorspellende droom.
Maar goed, we zijn wakker.
Doe maar weer een dag
:-)
God schudt zijn ernstig betwijfelde hoofd -
als voorkomen beter was dan genezen,
dan was hij nergens aan begonnen,
dan was het nu nog nul uur nul
op de nulde dag
en bleef het dat -
hij bijt op zijn niet langer voorstelbare nagels
en gluurt naar beneden -
straks gaat hij genezen,
in zijn aandoenlijke wijsheid weet hij alleen
waarvan.
Toon Tellegen
bijvoorbeeld
boven uw bed
(als dromenvanger)
of ergens anders
kleiner kan ook
of groter
wat u wil
dank
dan kan ik weer kaas kopen
voor de raven
en voor op brood
Het regent en zal ik je eens wat vertellen? Het houdt nooit meer op met regenen.
Het zal altijd, altijd blijven regenen. Noem maar een dag, mus, zo ver mogelijk weg. Op die dag zal het nog steeds regenen. En de dag erna ook.
Ik weet dat.
Tot nog toe kwam de zon altijd weer tevoorschijn. Maar nu niet meer.
Je zal hem nooit meer zien, mus. En stof om in te baden evenmin.
Modder zal er zijn. Blubber. Let maar op.
Heb je wel eens van striemen gehoord? Zo zal het blijven regenen, mus: striemend.
Wat hoor ik daar? Sissen?
Aha. Het regent nu zelfs al op de zon, mus. De zon is bezig uit te gaan, achter de wolken. Dat sist. Ja ja, mus.
Pas maar op, als er straks een nat rond ding naar beneden plonst.
Kijk maar uit dat hij niet op je doorweekte kop valt. Jij altijd met je zorgeloze getsjilp. Alsof alles vanzelf spreekt!
De kraai.
Beste kraai,
Ik heb je brief gekregen. Dank je wel!
Ik heb hem eerst laten drogen en toen gelezen. Heel interessant!
Ik vind het altijd leuk om post van je te krijgen. Neem me niet kwalijk dat ik toch even heb getsjilpt van plezier.
Als ik omhoogkijk kan ik je net zien zitten, weet je dat? Op de onderste tak van de eik.
Je veren glanzen in de zon.
Ik vind dat je heel mooi krast. Treurig, maar dat is juist zo mooi.
De mus.
Uit ‘Misschien wisten zij alles’, Toon Tellegen
there’s a story in an ancient play about birds called The Birds
and it’s a short story from before the world began
from a time when there was no earth, no land
only air and birds everywhere
but the thing was there was no place to land
because there was no land
so they just circled around and around
because this was before the world began
and the sound was deafening. songbirds were everywhere
billions and billions and billions of birds
and one of these birds was a lark and one day her father died
and this was a really big problem because what should they do with the body?
there was no place to put the body because there was no earth
and finally the lark had a solution
she decided to bury her father in the back of her own head
and this was the beginning of memory
because before this no one could remember a thing
they were just constantly flying in circles
constantly flying in huge circles
Hoe lang het duurde om deze foto te maken weet ik niet, maar mijn vader kennende heeft ‘t heel wat voeten in de aarde gehad en meerdere opnames en sigaretten gekost. Het moest er ontspannen uitzien natuurlijk, niet te geposeerd, en niet in de lens kijken….nee jij ook niet, ga maar lekker kleuren. Ik zie ‘t voor me, hoe hij de camera instelt en naar z’n stoel sprint…met z’n boek…en z’n camel-zonder-filter… :-)
dus ik kocht een paar handschoenen en leende ze uit en had toen weer geen handschoenen behalve 1 en die had ook nog geen vingers. Maar ik moest toch weg en het was koud en toen vond ik een paar handschoenen op straat. En zo kwam het toch nog goed. Dit stemt mij hoopvol.
…waar je een keer flink over gestruikeld bent. Je weet welke het is en dat ‘t gewoon een kwestie is van uitkijken waar je loopt. Maar je struikelt er steeds weer over. Met sommige mensen is dat ook zo. ‘U bent net een losliggende stoeptegel’. Goh, wat een leuke vergelijking.
jazeker, dat dacht ik allemaal in de seconde dat ik langs dit bord fietste.
niets is zo goed voor je humeur als
een prachtige koude ochtend
mist over de velden
damp boven het water
de koeien die nog buiten staan
zestig koeienfoto’s later
kan ik wel weer leven
met vandaag
zo’n dag met nog een beetje zomer
maar de herfst kun je al ruiken
een beurse plek waarvan ik dacht
dat ‘t na zo lange tijd
wel een keer over was
doet ineens weer pijn
maar ‘t kan natuurlijk ook
een verkoudheid zijn
