Mijn opa gaf het door aan mijn moeder en haar zussen. Ik heb het van haar en heb het ook weer doorgegeven. Toen mijn moeder mijn vader’s naam aannam, heeft ze misschien wel gedacht dat dat zou helpen. Dat deed het natuurlijk niet. Ze bleef een Meintser. En wie Meintser heet is gedoemd om in meerdere of mindere mate vergeetachtig, chaotisch, pechvogelig en een beetje sukkelig door het leven te gaan. Ik bedoel niet alleen dit soort dingen (jaa, drie linkjes). Maar ook overal net een week, of een dag, of drie minuten, te laat voor zijn. Of te vroeg. Altijd wachten op een vertraagde trein, tot je zelf een keer net op tijd bent, dan is-ie al weg. Van die dingen. En het gaat maar door.
U zegt, oh, dat heb ik ook wel eens. Nee! Niet zo belachelijk vaak als wij.
Het is onze eigen versie van de wet van Murphy. Het is de vloek van Meintser.
