dan wil ik een huisje aan zee in Kaikoura.
maar gewoon hier languit op de bank kijken naar de sterren door het dakraam vind ik ook niet erg.
Nu alleen nog later groot worden.
dan wil ik een huisje aan zee in Kaikoura.
maar gewoon hier languit op de bank kijken naar de sterren door het dakraam vind ik ook niet erg.
Nu alleen nog later groot worden.
was eigenlijk wel een behoorlijk waardeloze zomer met veel stress en gedoe en een energievretende vakantie die voornamelijk bestond uit bouwmarkten- en ikea bezoek en uit verhuizen. Dat gaan we deze zomer maar een beetje goedmaken. En met zoveel leuke dingen om naar uit te kijken moet dat haast wel gaan lukken. Ik bedoel maar. In augustus naar Edinburgh. En ook in augustus naar BRMC. En in september naar Vlieland.
Wat wil je nog meer, zou je zeggen. Eehhm…ja.
Hmm.
Dat het maar een lange warme mooie zomer mag worden.
Amen.
Oh my god, something’s wrong
The end is coming near
Because i’m feeling mighty fine
…is waar al die energie toch vandaan komt.
De 20 kilometer naar het werk trap ik in drie kwartier weg, met tegenwind en al. Nog een uur of wat doorfietsen had ook nog wel gekund. Makkelijk. Na het werk een stal leegscheppen, geen probleem. ‘s Avonds nog een uurtje fitnessen, toe maar. En dan wordt het later en later en ik word gewoon niet moe. Ik weet nu al dat ik straks om 2 uur nog klaarwakker ben en morgen zonder moeite om kwart voor 7 opsta. Ik bedoel maar. Wat is hier aan de hand! Wie het weet mag het zeggen.
Ik zou wel een marathon kunnen lopen. Nou ja, een halve dan toch.
Ondertussen loop ik ook nog eens een keer de godganse dag te glimlachen. Tssk
“Weet je dat niet meer?”
“Eeehm, toen was ik nog niet geboren”
en
“Ik heb in 1991 of zo voor het laatst een sjekkie gedraaid”
“Oh….ben je al zo oud?”
au! au! au! au! au!
….spin me back down the years and the days of my youth
draw the lace and black curtains and shut out the whole truth
spin me down the long ages, let them sing the song
Dus ik vertrek naar het werk zonder laptop maar dat heb ik best snel door en ben daarom wat later. Nou ja. Ik vertel dat en zeg er nog bij hoe stom het is en dan zeggen ze nee hoor, dat past wel bij jou.
Dan vraag ik me toch af….hoe kom ik eigenlijk over….als iets raars en wazigs en vaags en stunteligs, of wat. Want zo ben ik natuurlijk helemaal niet.
ik stap alleen af en toe in de verkeerde trein, sta in de verkeerde rij, verdwaal in mijn eigen buurt
Terwijl ik echt heel graag een stukje wil schrijven. Maar ja. Het lukt niet zo. Kan me niet zo goed concentreren. Weet ook niet precies waarom. Ik zit wat naar dat scherm te staren en klik een beetje heen en weer en ondertussen luister ik muziek. Heel veel muziek. Vandaar dat ik alsmaar liedjes in m’n hoofd heb. En dat leidt heel erg af. Ook dat.
Luister. Alweer een liedje.
dat ik het vorig jaar veel erger vond? Veel en veel erger. Maar nu? Couldn’t care less. Kom maar op. Ha.
*it’s my party and I cry if I want to*
In een van die grote witte muren heb ik een gat geboord en er een stevige haak in geschroefd. Daaraan hangt nu het schilderij waar ik blij van word. Het is niet van mij maar het mag hier wel een hele tijd blijven hangen. Ik heb een glas wijn ingeschonken, luister naar Antony en kijk. Veel meer hoef ik niet. In ieder geval niet vandaag.