24
feb 08

Stel…

…je bent in Londen en je hebt vier en een half uur om door te brengen. Wat zou je dan gaan doen?

Eerder gepost op 11 februari 2005, nu weer actueel. Behalve dan dat we deze keer 5 (ja, vijf!) uur ‘vrij’ hebben, en in ieder geval hier naartoe gaan. Winkeltjes! Veel! Gothic jurkjes (Anne)!


21
dec 06

Reisdagboek fragment

Een van de indrukwekkendste boeken die ik ooit heb gelezen en herlezen is The Bone People (Kerewin in de NL editie). Keri Hulme schreef het. Keri Hulme woont hier, in Okarito. Ik weet in welk huis, het is het derde huis richting zee. Aan het hek hangt een bordje: ‘Unknown cats & dogs will be shot on sight’. Anne mag haar meteen al niet…..maar ik hoop stiekem dat ik haar tegenkom op het strand. Maar ja, wat dan? Dag, ik vond uw boek zo mooi?
Ik loop langs het strand en kan daarvandaan het grote raam in haar huis zien. Ik schrijf Kia ora Keri in het zand. Thuis ga ik Kerewin nog een keer lezen.

eerder gepost in januari 2005

Okarito.jpg
Okarito, 12-01-2005


06
nov 06

Geachte dieren,

Hierbij deel ik u mede dat ik vanaf heden al mijn werkzaamheden een halt toeroep.
Ik doe het niet meer.
Iedereen breekt maar doormidden, wil twee slurven, andere gedachten, een kelder, ogen op zijn stekels, een schub, nieuwe vleugels, noem maar op, en ik ben er altijd weer goed voor.
Vanaf heden ben ik dicht.
De boktor

Beste boktor,
Dank u wel voor uw rondschrijven.
Toch wil ik u nog iets vragen. Die twee steeltjes op mijn hoofd, wat heb ik daar eigenlijk aan? Kan ik daar niet iets voor in de plaats krijgen? Desnoods iets tegen het stoten. Want ik stoot me altijd!
De giraffe

Beste giraffe,
Voor u maak ik een uitzondering. Ik zal uw steeltjes vervangen door een helm en uw nek aanzienlijk inkorten. Die vlekken op uw lijf, zal ik die dan meteen maar rood verven?
En als u wilt kan ik u in een moeite door ook laten sjilpen.
Is dat goed?
En wilt u slagtanden? Kan ook nog.
Maar daarna doe ik niets meer. Voor niemand. Nooit.
De boktor

uit ‘Misschien wisten zij alles’, Toon Tellegen

eerder gepost in november 2005


07
sep 06

Aandoenlijk

Dat de voicemail ingesproken is en dat ze vraagt of ik terug wil bellen, dat ik dat dan doe en dat ze zegt nog iets voor het blaadje van de ponystal te hebben en of het er nog in kan. Dat ik dan zeg dat het nog wel kan. Dat ze dan zegt dat ze het vandaag in de kopijbak in de kantine zal stoppen. Dat ik dan vanavond nog even snel naar de manege rijd om het op te halen. Dat daar dan een envelop in zit met een uitgeprint emailtje. Dat vind ik aandoenlijk.

eerder gepost in september 2004


22
aug 06

Vakantievriendinnen

Ze zijn voor twee weken buurmeisjes, op een Limburgse camping. Het klikt onmiddellijk. Ze zijn voortdurend samen.
‘s Avonds zitten ze boven op het klimrek eindeloos te kletsen. Ze gaan samen douchen en liggen samen in een deuk. Tanden poetsen is nog nooit zo leuk geweest. Ze lopen hand in hand. Ze maken afspraken, om te logeren, om elkaar veel te schrijven. Allebei paardengek. Allebei 10 jaar. Allebei straks de jongste in groep 8. Hetzelfde schuitje.

eerder gepost in augustus 2004

Inmiddels zijn ze allebei 12 en nog altijd paardengek en gaan ze allebei naar de tweede. De vakantievriendschap heeft stand gehouden: Nienke komt deze week weer logeren!


10
jul 06

In de war

Het was rustig in de stoptrein naar Zwolle. Geen scholieren. De overgebleven passagiers waren duidelijk een dagje uit: een ouder echtpaar met stevige schoenen en voorzien van rugzakjes, een gezin op weg naar het dolfinarium. Misschien was ik wel de enige die onderweg was naar het werk.
Bij het raam aan de andere kant van het pad zat een vrouw. Ze zat daar rustig en keek naar de voorbij schuivende weilanden. Ter hoogte van Borne riep ze plotseling Nee! Neeheeeeee! en ze begon te lachen.
Ze zat nog steeds in dezelfde houding, haar handen gevouwen, ik zag geen telefoon.
Wat? riep ze.
Was dat nou voor mij bedoeld? Ik keek haar aan, ze keek even terug en draaide vervolgens haar hoofd weer naar het raam. Nee, dat was dus niet voor mij bedoeld. Ze bleef naar buiten kijken terwijl ze af en toe in een schaterlach uitbarstte.
Ik had ondertussen mijn oordeel klaar: die was goed in de war.
In Almelo de Riet stapte ze uit, nog steeds mompelend en lachend. Pas toen ik haar nakeek terwijl ze het perron afliep zag ik het snoertje dat vanuit haar jas naar haar oor liep.

eerder gepost in juli 2004


06
jul 06

Warm he?

Beetje afkoelen met een lekker koud gedicht…

Arktika

einlings in stee dźr’t men
stean kin op it wetter
wat flechtich en floeiber
wie is hjir bestjurre

ūnderweis seach ik wite
alpetoppen nei it suden
driuwen op ūnsichtbre
kālde ūnderliven

inkelde kleuren: blau, wyt
en nachts feal rea,
mar as men better sjocht
ek alles der tuskenyn

inkelde lūden: kopkedūkende
kajaks yn de baai en
fūgelteannen trippeljend
op it iis, mar ek

hark! hark! it helsk kabaal fan
iisbrekker mercury vi, mei
yn it sok it konvoai om ‘e noard:
de rommen fol griene bananen

Sikke Doele
uit ‘Snie & Iis’

eerder gepost in augustus 2003


22
jun 06

Insalata di carciofi

1 blik artisjokkenharten (400 g)
1 teentje knoflook
1 1/2 eetlepel witte-wijnazijn
1 theelepel Italiaanse kruiden
3 eetlepels olijfolie
Artisjokkenharten laten uitlekken en halveren. Knoflook pellen en fijnsnipperen. In steelpan azijn met kruiden aan de kook brengen. Van vuur af knoflook en olijfolie met azijn tot sausje kloppen. Sausje over artisjokken sprenkelen en minimaal 3 uur laten intrekken.
Eenvoudig maar onweerstaanbaar!
Het bovenstaande recept is voor vier personen: verwacht je meer gasten (kan gebeuren, toch?), dan moet je uiteraard de hoeveelheden aanpassen…

salade.jpg

voor Ronald :-)
eerder gepost in oktober 2003


01
jun 06

Liefdeslied

Als je het gezang van een walvis
in de lente, veertien maal versnelt
hoor je een lieflijke vogel.

Bij normale snelheid klinkt
zijn liefdeslied zoals je nooit hoorde
droevig en gelukkig tegelijk.

Elke week veranderen de vissen
een kleinigheid en de volgende lente
zingen ze een totaal nieuw lied.

Mensen vingen het geluid onder water
weerkaatst door onderzeese bergen.
Zij hesen het omhoog en legden het vast

op een slap plastic plaatje dat ik vond
in een tweedehands boek.
Het was oud en de naald ruiste

maar ik hoorde het gezang
van verliefde reuzen
tussen biologisch commentaar.

Ook stuurden ze de klanken
die eeuwen diep in de zeeėn
hadden geklonken hoog in de ruimte.

Over honderdduizend jaar vindt
een intelligente krekel de platina plaat.
Hij zoekt de sleutel en verstaat het

in zijn eigen digitale taal.
Hij wordt verliefd op een walvis
verdwenen in ruimte en tijd.

uit ‘Haringen in sneeuw’ van Remco Ekkers

eerder gepost in september 2004


22
mei 06

Prosthermadera novaeseelandiae

Oftewel de . Hij klinkt alsof hij een metalen fluitje heeft ingeslikt. Hij drinkt nectar. Hij maakt een hoop lawaai tijdens het vliegen. Hij doet andere vogels na. En ik mis hem!

(eerder gepost in februari 2005)